مختصری درباره سازقانون:

 

 

"ﺷﯿﻮﻩ ﯼ ﻧﻮﺍﺧﺘﻦ"

ﺗﮑﻨﻮﺍﺯ" ﺳﻮﻟﯿﺴﺖ "ﻗﺎﻧﻮﻥ، ﻫﺮ ﮔﺎﻩ ﺑﺎ ﺍﺭﮐﺴﺘﺮ ﻫﻤﺮﺍﻫﯽ ﻣﯽﺷﻮﺩ، ﺩﺭ ﺭﺩﯾﻒ ﺍﻭﻝ ﻧﻮﺍﺯﻧﺪﮔﺎﻥ ﻣﯽﻧﯿﺸﻨﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻧﻘﺶ ﻫﻤﺮﺍﻫﯽ ﺑﺎ ﺗﮑﺴﺮﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﮐﻨﺪ، ﺭﻭﺑﺮﻭﯼ ﺍﻭ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﯽﮔﯿﺮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺣﺎﻟﺖ ﻧﻘﺶ ﺭﻫﺒﺮ ﺗﮑﺴﺮﺍ ﺭﺍ ﺍﯾﻔﺎ ﻣﯽﮐﻨﺪ . ﺑﺮﺍﯼ ﻧﻮﺍﺧﺘﻦ
ﺳﺎﺯ، ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﺎﯾﺪ ﺭﻭﯼ ﺯﺍﻧﻮﻫﺎ، ﯾﺎ ﺭﻭﯼ ﻣﯿﺰ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ . ﻧﻮﺍﺯﻧﺪﻩٔ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ
ﺭﻭﯼ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻧﺸﺴﺘﻪﺍﺳﺖ، ﺳﺎﺯ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻧﻮﺍﺯﻧﺪﮔﯽ ﺭﻭﯼ ﺯﺍﻧﻮﯼ ﺧﻮﺩ
ﻣﯽﮔﺬﺍﺭﺩ ﺗﺎ ۵۰ ﺳﺎﻝ ﭘﯿﺶ، ﺳﺎﺯ ﺧﯿﻠﯽ ﭘﺎﯾﯿﻦﺗﺮ ﺍﺯ ﺑﺪﻥ ﻧﻮﺍﺯﻧﺪﻩ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﯽﮔﺮﻓﺖ.
ﻧﻮﺍﺯﻧﺪﻩ ﺩﻭ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻓﺎﺻﻠﻪٔ ﯾﮏ ﺍﮐﺘﺎﻭﺭﻭﯼ ﺳﺎﺯ ﻣﯽﮔﺬﺍﺭﺩ ﻭ ﺩﺳﺖ ﭼﭗ
ﺍﻧﺪﮐﯽ ﺩﯾﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺭﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﺳﯿﻢ ﺯﺧﻤﻪ ﻣﯽﺯﻧﺪ، ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺣﺎﻟﺖ ﺻﻮﺗﯽ ﺩﻭ
ﺻﺪﺍﯾﯽ، ﻭ ﻫﻤﻨﺎﻡ ﺑﻪ ﻓﺎﺻﻠﻪٔ ﺍﮐﺘﺎﻭ ﺍﺯ ﺳﺎﺯ ﺷﻨﯿﺪﻩ ﻣﯽﺷﻮﺩ.
ﻃﺮﯾﻘﻪ ﻧﺸﺴﺘﻦ
ﺑﺮﺍﯼ ﻧﻮﺍﺧﺘﻦ ﻗﺎﻧﻮﻥ، ﺁﻥ ﺭﺍ ﺭﻭﯼ ﻣﯿﺰﯼ ﮐﻪ ﺗﺎ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩﺍﯼ ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﻧﻮﺍﺯﻧﻪ ﺷﯿﺐ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺑﺎ ﻭﺿﻊ ﻧﺸﺴﺘﻦ ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺑﺎﺷﺪ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ، ﻧﻮﺍﺯﻧﺪﻩ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺁﻥ ﻣﯽﻧﺸﯿﻨﺪ
ﺑﻪ ﻃﻮﺭﯼ ﮐﻪ ﻗﺎﻋﺪﻩٔ ﺑﻠﻨﺪ ﺟﻌﺒﻪ ﮐﻪ ﺳﯿﻤﻬﺎﯼ ﺿﺨﯿﻢ ﺩﺍﺭﺩ ﺩﺭ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻭ ﻧﺰﺩﯾﮏ ﺑﻪ
ﻧﻮﺍﺯﻧﺪﻩ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﯿﺮﺩ. ﻣﯿﺰ ﺍﺯ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻧﻮﺍﺯﻧﺪﻩ ﮐﻤﯽ ﺑﻠﻨﺪﺗﺮﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﺯﯾﺮ ﺁﻥ
ﺧﺎﻟﯽ ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﻪ ﻃﻮﺭﯼ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﺖ ﻧﻮﺍﺯﻧﺪﮔﯽ ﺍﻋﻀﺎﺀ ﺑﺪﻥ ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﺯﯾﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﯿﺮﺩ:
.1 ﺳﺎﻋﺪ ﺑﺎ ﺑﺎﺯﻭ ﯾﮏ ﺯﺍﻭﯾﻪٔ ﻗﺎﺋﻤﻪ ﺗﺸﮑﯿﻞ ﺩﻫﺪ.
.2 ﭘﺸﺖ، ﮐﺎﻣﻼً ﺻﺎﻑ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﺟﻠﻮ ﺧﻢ ﻧﺸﻮﺩ .
.3 ﺁﺭﻧﺠﻬﺎ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﺑﺪﻥ ﻗﺮﺍﺭ ﻧﮕﯿﺮﺩ .
.4 ﺩﺳﺘﻬﺎ ﺭﻭﯼ ﺳﯿﻤﻬﺎ ﺗﮑﯿﻪ ﻧﮑﻨﺪ.
.5 ﻫﺮ ﺩﻭ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﺷﺎﻧﻪﻫﺎ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﺖ ﻧﻮﺍﺧﺘﻦ ﺁﺯﺍﺩ ﺑﺎﺷﺪ . ) ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﻓﺸﺎﺭﯼ ﻭﺍﺭﺩ
ﻧﺸﻮﺩ ( ﮔﺎﻩ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺑﻨﺎ ﺑﻪ ﺿﺮﻭﺭﺕ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺑﻪ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻥ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺑﺮ ﺭﻭﯼ ﭘﺎ
ﺑﺎﺷﯿﻢ. ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺷﺮﺍﯾﻂ ﯾﮏ ﭘﺎ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺭﻭﯼ ﭘﺎﯼ ﺩﯾﮕﺮ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ ﻭ ﺳﺎﺯ ﺭﺍ ﺭﻭﯼ ﭘﺎ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﯽﺩﻫﯿﻢ. ﺣﺘﯽ ﻣﯽﺗﻮﺍﻥ ﺭﻭﯼ ﺯﻣﯿﻦ ) ﺑﻪ ﺍﺻﻄﻼﺡ ﻋﺎﻣﯿﺎﻧﻪ ﭼﻬﺎﺭ ﺯﺍﻧﻮ ( ﻧﺸﺴﺖ ﻭ
ﺳﺎﺯ ﺭﺍ ﺭﻭﯼ ﭘﺎﻫﺎ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ .
ﺑﺮﺍﯼ ﻧﻮﺍﺧﺘﻦ ﺳﺎﺯ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻣﻌﻤﻮﻻً ﺩﻭ ﻃﺮﯾﻘﻪ ﺑﻪ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻩ ﻣﯽﺷﻮﺩ:
۱ - ﺩﺳﺖﻫﺎ ﺩﺭ ﺩﻭ ﻃﺮﻑ : ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺍﺟﺮﺍﯼ ﺳﺎﺯ، ﺩﺳﺖ ﺭﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﻣﻮﺍﺯﺍﺕ ﭘﻮﺳﺖ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺩﺭ ﻗﺴﻤﺘﯽ ﮐﻪ ﭘﻮﺳﺖ ﺑﻪ ﭼﻮﺏ ﻣﯽﭼﺴﺒﺪ ﻭ ﺩﺳﺖ ﭼﭗ ﺩﺭ ﺳﻤﺖ ﭼﭗ ﺳﺎﺯ
ﺑﻪ ﻣﻮﺍﺯﺍﺕ ﭘﺮﺩﻩ ﮔﺮﺩﺍﻧﻬﺎ ﻭ ﺑﻪ ﻃﻮﺭ ﻣﺎﯾﻞ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﻨﺪ . ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺗﺮﺗﯿﺐ ﺩﺳﺘﻬﺎ ﺩﺭ ﺩﻭ
ﻃﺮﻑ ﺳﺎﺯ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﯽﮔﯿﺮﻧﺪ .
ﺯﺧﻤﻪ ﯾﺎ ﻣﻀﺮﺍﺏ
ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﺩﻭ ﺣﻠﻘﻪٔ ﻓﻠﺰﯼ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺟﻨﺲ ﻧﻘﺮﻩ، ﻭﺭﺷﻮ ، ﺑﺮﻧﺞ ﻭ… ﮐﻪ ﺑﻪ ﻃﻮﺭ
ﭘﻬﻦ ﻭ ﻣﺪﻭﺭ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩٔ ﺑﻨﺪ ﺩﻭﻡ ﺍﻧﮕﺸﺖ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻀﺮﺍﺑﻬﺎﯾﯽ
ﮐﻪ ﺩﺍﺧﻞ ﺣﻠﻘﻪ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﯽﮔﯿﺮﺩ ﺍﺯ ﺷﺎﺥ ﮔﺎﻭ، ﮔﻮﺯﻥ، ﺑﺰ ﮐﻮﻫﯽ ﻭ… ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺷﺪﻩﺍﺳﺖ. ﺣﻠﻘﻪﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻧﮕﺸﺖ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺑﻨﺪ ﺩﻭﻡ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﻣﻀﺮﺍﺏ ﺭﺍ ﺑﻪ
ﻃﺮﻑ ﺩﺍﺧﻞ ﺩﺳﺖ، ﻣﯿﺎﻥ ﺣﻠﻘﻪ ﻭ ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺟﺎﯼ ﻣﯽﺩﻫﯿﻢ . ﺍﻧﺪﺍﺯﻩٔ ﻣﻀﺮﺍﺏ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﯾﺪ ﺍﺯ ﻧﻮﮎ ﺍﻧﮕﺸﺖ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﮐﻤﯽ ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺯﯾﺮ ﺑﻨﺪ ﺩﻭﻡ ﺍﻧﮕﺸﺖ،
ﭘﺎﯾﯿﻦﺗﺮ ﻧﯿﺎﯾﺪ .
ﻃﺮﯾﻘﻪ ﻣﻀﺮﺍﺏ ﺯﺩﻥ: ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺭﻭﯼ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺳﯿﻤﻬﺎ ﺑﻪ ﻭﺳﯿﻠﻪٔ ﺩﺳﺖ ﺭﺍﺳﺖ ﯾﺎ ﭼﭗ
ﺿﺮﺑﻪﺍﯼ ﺑﺰﻧﯿﺪ ﻣﻮﻗﻊ ﻣﻀﺮﺍﺏ ﺯﺩﻥ ﺍﻧﮕﺸﺘﻬﺎﯼ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺍﺯ ﺑﻨﺪ ﺁﺧﺮ ﺧﻢ ﺷﻮﺩ ﺑﻪ
ﻃﻮﺭﯼ ﮐﻪ ﻭﻗﺘﯽ ﻣﻀﺮﺍﺏ ﺳﯿﻢ ﺭﺍ ﻟﻤﺲ ﮐﺮﺩ ﺻﺪﺍﯾﯽ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﺮﻣﯽﺧﯿﺰﺩ ﺻﺎﻑ ﻭ
ﺷﻔﺎﻑ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﯾﻦ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﯽ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﭘﺬﯾﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺳﻪ ﺳﯿﻢ ﻫﻢ ﺻﺪﺍ ﺩﺭ ﯾﮏ
ﻟﺤﻈﻪ ﻭ ﻫﻢ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻪ ﺻﺪﺍ ﺩﺭﺁﯾﻨﺪ.
ﺑﺮﺍﯼ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﻧﯿﺮﻭ ﺑﻪ ﻣﻀﺮﺍﺏ ﺩﺭ ﯾﺎﺩﮔﯿﺮﯼ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺍﻭﻟﯿﻪ، ﻭ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻣﻀﺮﺍﺏ ﺯﺩﻥ ﺑﺎ
ﺩﺳﺖ ﺭﺍﺳﺖ ﻭ ﭼﭗ ﺑﺎﯾﺪ ﺍﻧﮕﺸﺘﯽ ﮐﻪ ﻣﻀﺮﺍﺏ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺟﺎﯼ ﺩﺍﺭﺩ ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺷﺴﺖ ﺭﺍ
ﻟﻤﺲ ﮐﻨﺪ . ﺍﯾﻦ ﻋﻠﻢ ﺑﺮﺍﯼ ﻗﻮﯼ ﺷﺪﻥ ﺍﻧﮕﺸﺖ ﻭ ﻣﻀﺮﺍﺏ ﻣﻮﺛﺮ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺁﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﯾﻨﻬﺎﯼ ﺍﻭﻟﯿﻪ ﺍﻣﻮﺧﺖ . ﺩﺭ ﺗﻤﺮﯾﻨﻬﺎﯼ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻪ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﮐﻪ ﺍﺟﺮﺍﯼ ﺳﺎﺯ
ﺭﻓﺘﻪ ﺭﻓﺘﻪ ﺳﺮﯾﻊﺗﺮ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺣﺎﻟﺘﻬﺎﯼ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺩﺍﺩﻩ ﻣﯽﺷﻮﺩ، ﺩﯾﮕﺮ ﻧﯿﺎﺯﯼ ﺑﻪ
ﺗﻤﺎﺱ ﺍﻧﮕﺸﺖ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺑﺎ ﺷﺴﺖ ﻧﯿﺴﺖ. ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺿﻤﺮﺍﺏ ﺯﺩﻥ ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺷﺴﺖ ﺯﯾﺮ
ﺍﻧﮕﺸﺖ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﯽﮔﯿﺮﺩ. ﺳﺎﯾﺮ ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻥ ﺳﻪ ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺩﯾﮕﺮ ﻧﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺟﻤﻊ ﻭ
ﻧﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺖ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻦ ﻣﺪﺍﺩﯼ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻃﻮﺭ ﺍﻓﻘﯽ ﺩﺭ ﺟﺎﯾﯽ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ.
"ﻭﺳﻌﺖ ﺳﺎﺯ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺩﺭ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﯼ ﻣﺨﺘﻠﻒ"
ﺳﺎﺯ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺩﺭ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﯼ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺼﺮ، ﺗﺮﮐﯿﻪ، ﺍﺭﻣﻨﺴﺘﺎﻥ ﻭ ﺷﻮﺭﻭﯼ،
ﺍﯾﺮﺍﻥ ﻭ... ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩﻫﺎ ﻭ ﺑﺎ ﻭﺳﻌﺖﻫﺎﯼ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺪﯾﻦ ﺟﻬﺖ
ﺗﻌﯿﯿﻦ ﯾﮏ ﻭﺳﻌﺖ ﻭﺍﺣﺪ ﺑﺮﺍﯼ ﺳﺎﺯ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻣﻘﺪﻭﺭ ﻧﯿﺴﺖ .
ﻗﺎﻧﻮﻧﻬﺎﯼ "ﻣﺼﺮﯼ " ۲۶ ﺻﺪﺍﯾﯽ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻬﺎﯼ "ﺗﺮﮐﯿﻪ " ۲۴ ﻭ ۲۵ ﺻﺪﺍﯾﯽ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻬﺎﯼ "ﺍﺭﻣﻨﯽ " ۲۲ ﺻﺪﺍﯾﯽ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻬﺎﯼ "ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ "ﻃﺒﻖ ﭘﯿﺸﻨﻬﺎﺩ ﻧﮕﺎﺭﻧﺪﻩ ۲۷ ﺻﺪﺍﯾﯽ

"ﺍﺣﯿﺎﯼ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺩﺭ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﺭﺩﯾﻔﯽ"
ﺍﺯ ﻧﯿﻢ ﻗﺮﻥ ﭘﯿﺶ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ، ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﺩﺍﻧﺎﻥ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺑﻪ ﺍﺟﺮﺍﯼ ﺍﯾﻦ ﺳﺎﺯ ﺭﻭﯼ
ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺑﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﺯﻣﯿﻨﻪ ﮐﺎﺭ ﺍﯾﻨﺎﻥ ﺑﺮ ﻧﻐﻤﻪﻫﺎﯼ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﻣﺒﺘﻨﯽ
ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ، ﺑﻪ ﺩﻟﯿﻞ ﺗﻘﻠﯿﺪ ﻧﺎﺁﮔﺎﻫﺎﻧﻪ ﺍﺯ ﺭﻭﺵ ﻭ ﺳﺒﮏ ﻧﻮﺍﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﻋﺮﺑﯽ،
ﺍﯾﻦ ﭘﻨﺪﺍﺭ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﺑﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪﻩ ﮐﻪ ﺳﺎﺯ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻋﺮﺑﯽ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺷﯿﻮﻩ
ﻋﺮﺑﯽ ﻧﻮﺍﺧﺖ، ﺣﺎﻝ ﺁﻧﮑﻪ ﺍﯾﻦ ﺳﺒﮏ ﺩﺭ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻧﻮﺍﺯﯼ، ﻋﻼﻗﻪ ﻣﻨﺪ ﺑﻪ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ
ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺭﺍ ﻓﺮﺳﻨﮕﻬﺎ ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﺻﻮﻝ ﻭ ﻇﺮﺍﯾﻒ ﺍﯾﻦ ﺳﺎﺯ ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻼ ﺑﺎ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ
ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﻣﻨﻄﺒﻖ ﺍﺳﺖ، ﺩﻭﺭ ﻣﯽﺳﺎﺯﺩ . ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻧﻮﺍﺯﻧﺪﮔﯽ ﺑﺮ ﺭﻭﯼ ﻫﺮ ﺳﺎﺯ ﻭ
ﺑﯿﺮﻭﻥ ﮐﺸﯿﺪﻥ ﻧﻐﻤﻪ ﻫﺎﯼ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ ﺍﺯ ﺁﻥ، ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺯ ﺗﻮﺍﻧﺎﯾﯽ ﻭ ﻣﻬﺎﺭﺕ
ﻧﻮﺍﺯﻧﺪﻩ، ﺑﺴﺘﮕﯽ ﺑﻪ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ ﻣﻮﺍﻧﻌﯽ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﺯ ﻭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺁﻥ
ﻧﻬﺎﺩﻩ ﺷﺪﻩﺍﺳﺖ، ﺍﯾﻨﮏ ﺑﺎﯾﺪ ﺍﻧﺪﯾﺸﯿﺪ ﺩﺭ ﺳﺎﺯ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﮐﻪ ﻗﺮﻧﻬﺎ ﺧﺎﺭﺝ ﺳﺮﺯﻣﯿﻦ ﺍﯾﺮﺍﻥ،
ﺩﺭ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﯼ ﻋﺮﺑﯽ ﺯﺑﺎﻥ، ﺗﺮﮎ ﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﺍﺭﻣﻨﯽ ﺯﺑﺎﻥ، ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﻣﺴﯿﺮ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ
ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺑﻪ ﺭﺷﺪ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﺑﯿﺎﻧﯽ ﻏﯿﺮ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﯾﺎﻓﺘﻪﺍﺳﺖ .
ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﺩﺍﻧﺎﻥ، ﯾﻌﻨﯽ ﺁﻥ ﮔﺮﻭﻩ ﺍﺯ ﻧﻮﺍﺯﻧﺪﮔﺎﻥ ﭘﻨﺠﺎﻩ ﺳﺎﻟﻪ ﺍﺧﯿﺮ، ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻌﺮﻓﯽ
ﺍﯾﻦ ﺳﺎﺯ ﻭ ﺍﺟﺮﺍﯼ ﺁﻥ ﺩﺳﺖ ﯾﺎﺯﯾﺪﻩﺍﻧﺪ، ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﺍﯾﻦ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺭﺍ
ﮐﻤﺎﮐﺎﻥ ﺑﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﯿﻮﻩ ﻋﺮﺑﯽ ﺍﺟﺮﺍ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭ ﺑﺮﺧﯽ ﺍﺯ ﻧﻮﺍﺯﻧﺪﮔﺎﻥ ﭘﯿﺶ ﮔﻔﺘﻪ،
ﺣﺘﯽ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﯿﻮﻩ ﺍﺟﺮﺍﯾﯽ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﻌﻠﯿﻢ ﺑﻪ ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ ﺧﻮﯾﺶ ﺑﻪ ﮐﺎﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ، ﺩﺭ
ﻧﺘﯿﺠﻪ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ ﺁﻥ ﺑﻪ ﻣﺮﻭﺭ ﺍﺯ ﻣﯿﺎﻥ ﺭﻓﺘﻪ ﻭﻟﺤﻨﯽ ﻏﯿﺮ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺍﺯ ﺍﺟﺮﺍﯼ ﺳﺎﺯ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻣﯽﺭﻭﺩ . ﺑﺎ ﭘﺮﺩﻩ ﺑﻨﺪﯼ ﭘﯿﺸﻨﻬﺎﺩ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺗﯽ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﺳﺎﺯ
ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﯿﺎﺭ ﻧﻮﺍﺯﻧﺪﻩ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ، ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﯽﺗﻮﺍﻥ ﻫﺮ ﻗﻄﻌﻪ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﯼ ﻣﻘﺎﻡﻫﺎ ﻭ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩﻫﺎ ﺑﻪ ﺍﺟﺮﺍ ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩ، ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻮﺍﻥ ﺍﺟﺮﺍﯼ ﺍﻏﻠﺐ
ﻗﻄﻌﺎﺕ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﺮﺍﯼ ﺳﺎﺯﻫﺎﯼ ﺩﯾﮕﺮ ﺍﻋﻢ ﺍﺯ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﯾﺎ ﻏﺮﺑﯽ ﺭﺍ ﻧﯿﺰ ﺧﻮﺍﻫﯿﻢ
ﺩﺍﺷﺖ ...

ادامه مطلب
:: کلمات کلیدی : ساز شناسی، موسیقی، هنر، اطلاعات عمومی

نوشته شده توسط نگار سومائی در پنجشنبه ۳٠ خرداد ،۱۳٩٢ و ساعت ٤:٢٢ ‎ب.ظ

نظرات ()



.:: Powered By persianblog.ir Copyright © 2009 by ngr973 ::.
.:: Design By :
wWw.Theme-Designer.Com ::.






موسیقی (۱٦)

اطلاعات عمومی (۱٤)

سایر (۱۳)

هنر (۱٠)

زندگی نامه (٥)

ساز شناسی (٥)

مطالب علمی جالب (٥)

بزرگان موسیقی (٥)

پزشکی (٥)

طنز (٤)

شعر (۳)

تاریخچه (۳)

عشق (٢)

وب مستر (٢)

الکسا (٢)

کاریکاتور (۱)
























پیامک بلاگ


.:.




فید متخب من